Ana baharí

Ana baharí / marinela naiz:

Todos los barcos se gobiernan del mismo modo en lo que respecta a la teoría, exactamente igual que con todos los hombres se puede tratar según unos ciertos principios rígidos y generales. Pero si se desea en la vida ese éxito que resulta del afecto y la confianza de los semejantes, entonces no habrá dos hombres, por muy análogas que puedan parecer sus naturalezas, con los que uno trate del mismo modo. Puede haber normas de conducta; no existen normas de camaradería humana. Tratar con los hombres es un arte tan bello como tratar con barcos. Tanto los unos como los otros viven en un elemento inestable, se hallan sometidos a sutiles y poderosas influencias y prefieren ver sus méritos apreciados que sus defectos descubiertos.

Joseph Conrad

El espejo del mar

 

Mr Captain Robert

Brasil. Dentista. 36urte

Ontziko kapitaina eta hippy autentikoa. Goizean-goiz esnatu eta kubiertara igo bezain pronto bere gorputza biluzik pasiatzen duten horietakoa. Hau sustoa lehen goiz hartan, eskotila ireki  eta bere ipurdi zuria aurpegiaren aurrean topatu nuenean! Yoga praktikatzen, afrikako instrumentu arraroren bat jotzen edo auskalo zein jainko “paganori” errezatzen aurkitzea ere, ez da arraroa. Kapitain (eta pertsona) bezala nahiko kaotikoa. Hala ere, goiitik-behera ezagutzen ditu, bai ontzia eta baita nabigazio teknikak ere, zer egiten ari den badakiela sumatzen da. Lagun ona eta irakasle hobea.

Robert

Holanda. Linguista (9 hizkuntza dakizki). 49urte

Izen bera eukita ere, ezin zitezkeen desberdinagoak izan. Formala eta ultra (hiper-mega) zibilizatua. Aurpegi eta doinu bakarrekoa, ironiaz, haserre edo brometan ari den asmatzen ezinezkoa. Bi urte iragan dira, dena utzi eta ontziz-ontzi, munduko itsasoak nabigatzeari ekin ziola. Eta esan beharra dago bela ontzietan lan egiteko jaioa dela: txukuna, garbia, metodikoa eta diziplinatua. Justu ontzi honen nortasunaren aurkakoa! Robertek txisa komunean eserita egiten duen bitartean, kapitainak bordatik behera egiten du edo, erabilitako koilara bat mermelada ontzian sartzea Robertentzat krimena den bitartean, gure kapitainak fregatzea zer den justu-justu daki.

Francesco

Italia. Ekonomia ingeniaria (¿?). 25 urte.

Nabigatzearen afizionatu amorratua. Italiako bizimoldeaz kokoteraino, lan eskaintza tentagarri bat baztertu eta bi egunetara Gibraltarren zen Atlantikoa belaz gurutzatzeko ametsarekin. Mila eta bat ordu egin ditu belaontzietan, uda honetan nabigatzea ofizio bihurtu duen arte. Eskarmentuko mutila, begiak itxita ere ailegatuko litzake Ameriketara. Jatorra, langilea  eta hurbila, berekin pasatzen ditut ordu gehien.

 

El riesgo está en no ser feliz

No, no, no. Iñaki tenía razón. Los locos somos los que no vivimos, los que no nos atrevemos a llevar una vida conforme a nuestras creencias. Fíjate, hay gente que proclama a la ligera que hay que vivir la vida pero es incapaz de sentarse a analizar su propia vida. Iñaki era capaz de llevar esa vida, con su carga, con todas las renuncias que implicaba, porque cuando eliges algo prescindes de muchas otras cosas. Lo fácil en ésta sociedad es ir por el carril, pero igual el paisaje es más bonito si te sales de la autopista, aunque llegues más tarde. Ya sabemos lo que nos espera a todos al final del camino, es algo que nos iguala, así que disfrutemos del camino. Atreverse a vivir una vida concreta, con sus riesgos, no sólo es valiente, sino sabio. Por eso creo que los alpinistas no son inconscientes, sino gente que sabe los riesgos que corre y está preparada. Los accidentes también ocurren en la carretera, el trabajo o en casa. La siniestralidad se puede medir, pero no hay una manera de medir la intensidad con la que vivimos. Iñaki vivió en 40 años lo que muchos no viviremos jamás. ¿Nos atrevemos a juzgarles, a llamarles locos? 

Pablo Ochoa de Olza

P.D:

Eskerrik asko Xinbo!

Lehen inpresioak Casablankatik

Ustekabean hasi da dena. Ezer gutxi pentsatu eta gutxiago antolatuta ikusten dut nire burua Algeciraseko portuan, bizkarrean motxila eta eskuartean txirrinda dudala. Atzean uzten ditut hogei orduko autobus bidaia, bukatu gabeko mila lan eta agurtu ez ditudan hainbat lagun. Aurrean, oraindik ez dakit zer dudan. Oraingoz behintzat, buruan daukadan plan bakarra txirrinda hartu eta 40km-ra dagoen Gibraltarreraino iristea da, han bait daukat hitzordua duela astebete interneteko foro batean ezagututako belaontzi baten kapitainarekin.

Aduana pasa eta britainiar hirira sartzeko aireportuaren pista zeharkatuta, segituan aurkitzen ditut moila eta ondorengo asteetan etxea izatea espero dudan belaontzia. Barruan daude Robert kapitaina (Brasil), Francesco (Italia) eta Robert (Herbehereak). Biharamunean gara abiatzekoak.

Berehala argi gelditzen dira bakoitzaren rolak: kapitaina kapitain da eta berak agintzen du hemen. Hemendik aurrera diziplina eta obedientzia praktikatu beharko! Amarrak askatu eta haizearen esperoan, motorrez egiten ditugu lehen orduak. Tarifaren parera iristerakoan, hegoaldera jotzen dugu, ilundu baino lehen, ontzi erraldoiek gurutzatzen duten Gibraltargo itsasartea lehen bait lehen zeharkatzeko. Iluntzerako Marokoko kostaldean gara, galderaz beteriko abentura honen hasieran.

Afaldu eta segituan, ipar-ekialdeko haize bufada hasi da. Kapitainak aparatu elektronikoen (radarra, AIS, GPS, irratia, pilotu automatikoa…) funtzionamendua azaldu eta gaueko txandak banatzen ditu: bi ordu guardian eta bi lotan, beti ere beste baten laguntzarekin. Nekeak-neke, ederra da gaua: 15 korapiloko popako haizea, milaka izar zeru oskarbian eta motorrik gabe nabigatzearen lasaitasuna. Ezin ezer hoberik espero lehen gau honetarako.

Egunsentian haizeak behera egiten du, arrantzan egiteko aukera emanez eta hasiberriaren suerteagatik edo, bazkaltzeko prestatuko dudan atun (atunidoa behintzat) koxkor bat segituan harrapatzen dut. Eguraldi onak eta haize lasaiak, irakurri eta idazteko denbora ere ematen dute. Ai, bizitza egunero horrelakoa balitz!!

Goizaldean gara Casablancara iristekoak eta gaua ere lasaia izango dela ematen du: haizerik gabe, oihalak jaitsi eta pilotu automatikoaren laguntzaz ordu beteko txandak egingo ditugu bakarka, hiru orduko loaldi luzeak egin ahal izateko. Goiz-partean baino, oihuek esnatzen naute eta begiak irekitzeko denborarik gabe, kantzontziloetan agertzen naiz kubiertan. Argirik gabeko sare batean gelditu gara harrapatuta! Ez da baino, labain on batek konpondu ezin dezakeen ezer!

Aparteko arazorik gabe iritsik gara portura. Dutxa eder bat eta siesta ederrago bat botatzeko ordua da. Gabon denoi eta izan untsa!

This is your life